03 november 2011

Verdrietig

 We zijn op stap met een groep vrienden en zitten in een restaurant. De kinderen zitten samen aan aparte tafels. Ik zie ze drank bestellen. Plots komt de jongste meid huilend bij mij.
“Papa, ik heb een Fanta besteld maar ik wou eigenlijk een Ice Tea. Wil jij vragen of ze verwisselen?”
“Neen, meid. Ga zelf naar de mevrouw die je drank bestelde en vraag je of je nog kan verwisselen.”
(Dit is om hun zelfstandigheid wat te vergroten, en dat hebben ze wel nodig.) Ze stribbelt eerst wat tegen, en gaat dan weg.
Even later komt ze hard huilend bij mij: “De mevrouw zei dat het niet meer ging, dat het te laat was.”
Ze gaat het dan gaan vragen, tegen haar zin en met al haar moed, mijn kleine meisje. Dan zegt die barvrouw nog hard: “Neen, het gaat niet.”
Echt waar, dan heeft ze verdriet, echt diep kinderverdriet: een het-is-niet-eerlijk gevoel. De tranen komen dan echt uit het diepste van haar hart. Je voelt gewoon de pijn die ze heeft. Ik ben dan maar aan de toog gaan vragen van er een Ice Tea bij te zetten, en vijf minuten later was ze buiten al weer vrolijk aan het rondhuppelen.
Ze is echt hypergevoelig voor onrechtvaardigheid.

 

20:14 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.